A.D.Ü. #2021

A.D.Ü. #2021

ifadeler kararlıyken ne gerek vardı sorgulamaya. zaten gerçekleşmişti istediği, daha da zorlamanın anlamı neydi? hep yaptığı hata bu muydu acaba, bunu düşünürken buldu kendini. uzaklara dalmış, gözlerini ovuşturarak uyanmıştı hayalinden. bir öpücük ile kendine gelmişti. hiç beklemiyordu aslında. mutlu olmanın çok düşünmemekten geçtiğini öğrenmişti ama yine aynı duruma sokuyordu kendini. söz vermişti halbuki, sevmek için görmeyecek, duymayacak, düşünmeyecek ve hissetmeyecekti. şimdi hepsini toplamış vücudunda mutlu olmaya çabalıyordu. onlarsız yapamayacağını anlamıştı ama mutluluğu bulamayacağını yine fark edememişti. paradoksun içinde olduğunu düşündü bir an ama inanmadı. bir şekilde kendine geldiği gibi tekrar uzaklara bakıp daldı. ta ki yeni bir öpücük gelene kadar…

keder&kader

keder&kader

keder. 

ülkemi, insanlarımı ve yaşantımızı en iyi anlatan kelime bu günlerde. düşünüyorum da, aslında hep öyle olmuş. 80li yılları gösteren bir ABD filminde insanlar mutlu, huzurlu yuvalarında, hayat kaygısı olmadan yaşarken, benim ülkemde siyasi kavgalarla binlerce insanım, yüzlerce gencim yarınlarından şüphe içinde yaşıyorlardı. zaman geçti ama hiçbir şey değişmedi. ülkem yine aynı kaosla, keder içinde tükenişine devam ediyor. artık üzülmeyi bıraktım, sevinmiyorum da tabi ki. teselli olabilecek duygularımı yeşertiyorum sadece. yeni canlar... geleceğin karanlıklığına rağmen bizi insan olduğumuz olgusunu yaşatan canlar. iyi ki varlar. ben akışına tutundum yeni canımın. 

kader. 

(2019’da yazılıp, yayınlanmamıştır.)

hayat, gece, bazen…

hayat, gece, bazen…

hayat, gece ve bazen.

3ü yeter her şeyi anlatmaya.

A.D.Ü.: yeni bir güneş

A.D.Ü.: yeni bir güneş

uyandığında kendini tanıyamayacak halde bulmuştu. ne zaman bu hale gelmişti bilmiyordu. her yeni günü yeni bir güneşle karşılayacağına söz vermişti kendine. elinden gelse gökyüzünü de yenilerdi. yaşadığı evin monotonluğunda güneşin artık sadece cılız ışıklarının etkisini hissedebiliyor, bir zamanlar her gün yenilendiğini sandığı güneşin yok olmaya başladığını düşünüyordu. bir şeyler eksilmeye başladığında durdurması zor oluyor. o da bunu fark etmişti ama nihayet çok geçti durdurması için. denemesi bile gerekmeyecekti. bunun için küçük bir mutluluk da duymuyor değildi aslında. bunu istemeye hakkı var mıydı onu sorgular bir şekilde buluyordu kendini bazen. evet dediğinde heyecan ve cesaret hissediyor, hayır dediğinde karamsarlık çöküyordu. en iyisi düşünmemek demişti sonunda, olması gerektiği gibi. her gün yeni bir güneş beklemiyor muydu sonuçta onu? o günden sonra yeni güneşe merhaba demek için heyecandan uyuyamadı. gün doğduğunda güneşin kendisine gülümsediğini gördü ve tüm yüklerini sırtından atıp, aslalarını yıkana koştu.

hüznü özledi bu can

hüznü özledi bu can

ama sıktı artık bu hayatın zorlukları demek geçiyor içimden de, bir türlü diyemiyorum ki vazgeçmek bana göre değil. hayır sanki güzellikleri de yok mu? keşke hep güzellikleriyle yaşamaya devam edebilseydik.

hüzünlü bir şarkı da bile hayatın güzelliklerini bulan ben artık böyle hissediyor olduğum için ne kadar acı. belki de eski zamanlarımdaki yaşantımın kırıntılarını bile hatırlayıp, vakit ayırsam kendime gelirim. yazı yazmaya başlamam iyi bir başlangıçtır belki de. hadi hayırlısı. ne hayrı kaldıysa artık. 

A.D.Ü.: küçük bir mutluluğum var şimdi

A.D.Ü.: küçük bir mutluluğum var şimdi

küçük mutluluk. evet hem mutluluktu hem de küçücüktü. gerçekten küçük bir mutluluktu. onu gördüğü andan beri mutluydu. ah bir de şu mutluluğu hayatına da yansıtabilseydi. sadece içinden yaşayabiliyordu, ona da yaşamak denirse tabi ki. her şeye rağmen hayata turunan bu küçük şey mutluluktan başka değildi, onu da mutlu etmekte kararlıydı. hele ki istemeden yapması bunu daha da güzelleştiriyordu. hadi canım sende. öyle bir şey olur mu? olur, yaşayan biliyor nasıl olduğunu

A.D.Ü. #2019

A.D.Ü. #2019

hayatlar geçip gidiyor, insanlık nereye gidiyor? her gün yeni bir güneş doğmuyor bir çok insan için ama farklı bir gün hepimiz için olurken, niye hep eskilerle uğraşıp duruyoruz diye soruyorum kendime. bir zamanlar sevgi dediğimiz şeyler şimdi bir mutsuzluk kaynağına dönmüşse ne olmuş ki! o da yeni bir gün gibi geçip gitmeyecek mi? unutulup, hafızalarda silinmeyecek mi?

nasıl ki ölüm yanıbaşımızdayken, onu önemsemiyorsak, niye birbirimizi bu kadar önemsiyoruz? kendimizi görmezden gelip, niye diğerlerine taktık kafayı? bırakın ya, kendinize dönün, mutluluk bunda. kimin ne olduğu, ne yaptığı, hayatı sana mı kaldı? 

yoksa ne oluyor; sen yoluna, ben yoluma!

A.D.Ü. #2019, Oct

A.D.Ü. #2019, Oct

unutmak en zor olanı bence diye söylenip dururdu. hep yenisindense eskisini seven biriydi. bu onun için sanki bir ideoloji olmuştu ki yaşamının her anında bunu hissediyor, hissettiriyordu. belki de hissetmemesi daha iyiydi, bu ona acı veriyordu. mutlu anların mutsuzluklarından ne kadar da az olduğunu hatırlatıyordu ona. hatıralar ve acılar, üzgünlükler... hepsi eskinin kalıntılarıydılar. şimdiyse mutlu zamanlarına bile üzülür olmuştu aslında. evet eskileri istemiyordu da gelecek çok mu mutlu ediyordu onu? mutluluğuna, sevdiklerine bile üzülür olmuştu, ya gelecekte onları bir daha yaşayamazsam korkusuyla! böyle bir hayatın esiriydi işte, kimsenin esiri değildi kendinden başka! acıma duygusu öylesine güçlüydü ki kendisi üzerinde bu kadar etkili kullanabilen bir başkasını tanımıyordu bile. geçmişine üzül iyi bile olsa, geleceğine kaygılan parlak bile olsa. işte bu sarmalın içinde yaşayıp gidiyordu, buna kim yaşamak derse artık. bazılarına hayat gülümseyip, ağlatıyordu işte. ne kadar da adil!